COLUMN – Soms lees je een bericht en blijf je even stil. Niet omdat je niets te zeggen hebt, maar omdat woorden tekortschieten.
Het ongeval in Zeeland, waarbij kinderen en een begeleider om het leven kwamen, is zo’n gebeurtenis. Het is onmogelijk om je echt voor te stellen wat ouders, familieleden, vrienden en klasgenoten nu doormaken. Er zijn geen woorden die dat verdriet kunnen wegnemen. Geen uitleg die het draaglijk maakt. Geen tijd die het ongedaan maakt.
Wat mij telkens weer bezighoudt bij dit soort gebeurtenissen, is de vraag hoe dit kan gebeuren. Niet uit nieuwsgierigheid, niet om direct een schuldige aan te wijzen, maar omdat achter ieder ernstig verkeersongeval een verhaal zit. Een verhaal van keuzes, omstandigheden, fouten, pech of een combinatie daarvan.
Miljoenen
We zijn in Nederland gewend geraakt aan verkeer. Het is zo vanzelfsprekend geworden dat we soms vergeten hoeveel verantwoordelijkheid ermee gepaard gaat. Iedere dag stappen miljoenen mensen op de fiets, in de auto, op de scooter of lopen langs de weg. De meesten komen veilig thuis. Maar soms gaat het verschrikkelijk mis.
En dan vraag ik me af: mogen we dat normaal vinden?
Nee.
Verkeersdoden zijn geen natuurverschijnsel. Ze horen er niet gewoon bij. Natuurlijk zullen risico’s nooit volledig verdwijnen. Verkeer zal nooit honderd procent veilig worden. Maar dat betekent niet dat we moeten accepteren dat mensen overlijden omdat ergens iets misgaat.
Misschien moeten we nog meer aandacht besteden aan wat er vóór een ongeval gebeurt. Niet alleen aan regels en verkeersborden, maar aan inzicht. Aan het herkennen van gevaar. Aan het verwachten van fouten van anderen. Aan defensief rijden. Aan het besef dat één moment van afleiding soms levenslange gevolgen kan hebben.
Gewone mensen
Want uiteindelijk gaat verkeersveiligheid niet alleen over techniek, wegen of voertuigen. Het gaat over mensen. Over kinderen die naar school fietsen. Over ouders die naar hun werk rijden. Over vrienden die elkaar opzoeken. Over gewone mensen die verwachten thuis te komen.
En juist daarom raakt een gebeurtenis als deze zo diep.
Na een paar dagen verdwijnen de camera’s. De kranten schrijven over andere onderwerpen. Het nieuws gaat verder. Maar voor de betrokken families begint dan pas een werkelijkheid die nooit meer hetzelfde zal zijn.
Verkeersslachtoffer
Misschien is dat wel de belangrijkste gedachte die blijft hangen: achter ieder verkeersslachtoffer zit een menselijk verhaal. Een lege stoel aan tafel. Een stem die nooit meer wordt gehoord. Een toekomst die er niet meer is.
Dat mogen we nooit vergeten.