Column – De binnenstad is autoluw verklaard.
Dat betekent bestuurlijk: “u bent hier niet meer welkom”, tenzij u iets mankeert. De gewone inwoner mag zijn stad voortaan alleen nog van een afstandje bewonderen. Wie toch naar binnen wil, moet: strompelen, piepen of beschikken over officiële papieren waaruit blijkt dat lopen geen hobby maar een straf is.
Ondernemers staan inmiddels collectief te huilen in hun leegstaande winkels. Brandstof handelaren in de Beemster zien de bui al hangen en trekken de rolluiken alvast naar beneden . De brillenman in de stad roept, “dit is het einde van een familiebedrijf.” Omzetten kelderen, kassasystemen zijn in rouwstand en het enige wat nog binnenkomt zijn herinneringen aan vroeger en brieven van de Belasting.
Tierelier
Internetwinkels daarentegen draaien als een tierelier. Die leveren alles aan huis, inclusief de illusie dat je nog deelneemt aan de samenleving. Dagjesmensen. Die zoeven via de A7 langs Purmerend, kijken nog één keer naar het centrum, zien een bord met 27 verboden en denken, “laat maar. Gas erop, wegwezen.”
In de stad zelf heerst een sfeer van permanente verdenking en achterdocht. Achter elke lantaarnpaal of hoge stoep ligt een handhaver in camouflagekleding op zijn bolle buikje. Bonnenboekje tussen de tanden en een potlood achter het rechteroor, net als ik vroeger.
Paniek
Hij ruikt angst. Ziet paniek en hoort een sleutelbos rinkelen op ruim honderd meter afstand. Eén verkeerde beweging en je mag financieel bloeden voor het klimaat, de leefbaarheid en het morele gelijk van het college.
De drukte moet zich verplaatsen naar de eigen voordeur, zo is het plan. Winkelen doe je online, ontmoeten via een app en leven binnenshuis. De straat is decor geworden. Mooie stenen, lege stoelen en heel veel triest-beleid.
De auto is ondertussen gedegradeerd tot het meest waardeloze bezit sinds de videorecorder. Je betaalt wegenbelasting, verzekering, onderhoud hem en parkeert op een plek waar je nooit komt.
Lichtpuntje
Maar wacht. Houtje zou Houtje niet zijn als er geen lichtpuntje was. Want elke absurde maatregel schept kansen. De mindervalide mens is de nieuwe elite. Zij mogen namelijk wél overal komen. Autovrije zones? Geen probleem. Verboden in te rijden? Lachwekkend. Dus hup: Kamer van Koophandel, inschrijven en ondernemen maar.
Daar ontstaat een compleet nieuwe dienstensector. De Beperkte Mobiele Alleskunner. Parkeren bij de Expert aan de Westerstraat, volkomen legaal. Wasmachines en koelkasten inladen en door naar de eerste klant.
Kapper
Onderweg nemen we oma mee, want die moet naar de kapper. Daarna door naar nummer 23 met een shoarmarol en een vergeten oplader. En wat dacht u van een elektrisch gemotoriseerde hondenuitlaat service. Efficiënt. Sociaal. Volledig beleidsproof.
Zo krijgen we de stad weer in beweging. Niet dankzij gezond verstand, maar dankzij uitzonderingen. Niet door visie, maar door mazen in de regels waar je met een scootmobiel moeiteloos doorheen rijdt. De stad leeft weer op, maar dan wel op doktersverklaring.
Beleid
En wij? Wij kijken toe. Vanaf de rand. Vanaf de ringweg. Met de auto die we niet mogen gebruiken en het gevoel dat beleid tegenwoordig belangrijker is dan mensen. Maar ach, het is allemaal voor een goed doel. Welke precies, dat weet niemand meer. Maar het stond vast prachtig in een wollig verwoord coalitieakkoord.
Houtje,
Hou vol hé…