PURMEREND – Langs de Hoornselaan staat geen oud stuk ijzer.
Daar staat een verhaal. Een verdrietig verhaal zelfs. Wie goed kijkt, ziet geen afgedankt vervoermiddel, maar een scootertje dat ooit iemands trots en blijdschap was. Een trouwe kameraad op twee wielen, waar ooit met liefde voor werd gezorgd.
Het begin
In het begin was alles anders. Toen hoorde dit scootertje er nog helemaal bij. Iedere week kreeg hij een wasbeurt. Even een doekje erover, wat poetsmiddel op de kappen, de velgen schoon, het zadel netjes afgenomen. De tank vol, alsof de eigenaar daarmee wilde zeggen, “we gaan er samen weer op uit.”
En op zondag, als het weer een beetje meewerkte, trokken eigenaar en scooter eropuit. Lekker toeren, de wind langs het stuur, een ritje door de stad of net even daarbuiten. Ze waren gelukkig met elkaar. Dat kon iedereen zien.
Liefdevol
Maar zoals dat soms gaat in het leven, sloop de routine erin. De liefdevolle aandacht werd minder. Het wekelijkse poetsen verdween. Het tankje werd niet meer zo trouw gevuld. De zondagse ritjes werden schaarser. Eerst ongemerkt, daarna pijnlijk zichtbaar. Tot het moment kwam waarop dit scootertje niet langer een bezit was om trots op te zijn, maar een ding dat blijkbaar gemist kon worden.
En nu ligt hij daar. Alleen. Beschadigd. Zwaar mishandeld in de avonduren, zo lijkt het. Regelmatig ligt hij zwaargewond op de grond, alsof niemand zich meer verantwoordelijk voelt voor wat hem overkomt. Overdag kijken voorbijgangers meewarig naar de schade. Even een snelle blik, soms een hoofdschudden en dan weer door. Ook handhaving, politie en brandweer weten dat hij daar ligt, maar voor het scootertje verandert er niets. Het AOP en zelfs het Leger des Heils lijken hem geen blik waardig te gunnen.
Stil
Zo ver is het dus gekomen. Van blinkend bezit naar een stille getuige van verwaarlozing. Van geliefde metgezel naar eenzaam wrak langs de weg. En als je daar even bij stilstaat, krijgt het iets pijnlijks menselijks. Want trouw is blijkbaar niet altijd wederzijds.
Dit scootertje vraagt niet veel. Geen groot gebaar, geen dure reparatie, geen eerbetoon. Alleen een beetje aandacht. Een eigenaar die zegt: daar ben je weer, oude vriend. Iemand die hem overeind zet, schoonmaakt, thuisbrengt of eindelijk besluit hem waardig weg te halen.
Lieve eigenaar, waar zit je toch? Dit scootertje heeft je altijd veilig en overal heen gebracht. Laat hem nu niet alleen achter. Wie helpt hem?
Reageren? Redactie@Brocamedia.nl