Column – De samenleving is het tegenbeeld van de lokale en nationale Politiek.
In Purmerend is de gemeenteraad geen bestuursorgaan meer, maar een levend experiment in zitmeubilair. Stoelen worden sneller gewisseld dan banden in de Formule 1. Iedereen denkt te winnen, maar niemand weet waar de finish ligt. Wie even naar buiten kijkt om te zien of zijn fiets er nog staat, mist alweer een afsplitsing.
Raadsleden starten de dag in een fractie, eindigen op persoonlijke titel en overwegen tegen bedtijd een doorstart onder een nieuwe naam die “beter past bij hun visie”. Die visie is zelden uitgelegd, maar voelt vooral als iets wat onderweg is ontstaan, ergens tussen de koffieautomaat en de morele verontwaardiging.
Vrijwel iedereen denkt in pole position te liggen. Helm op, microfoon aan, verklaring klaar. Alleen vergeten ze dat er publiek is. De gemiddelde Purmerender staat langs de baan, armen over elkaar, pilsje in de hand en vraagt zich af waarom zijn straat nog steeds openligt terwijl er alweer drie nieuwe politieke teams zijn gevormd. Het antwoord komt later.
IKEA
Fracties vallen uit elkaar alsof ze verkeerd zijn gebouwd volgens een IKEA-handleiding. Er blijft altijd wel een schroefje over, maar niemand weet van wie dat was. Andere fracties lossen simpelweg op. Alsof ze even iets te eten zijn gaan halen bij de plaatselijke afhaal-Chinees en per ongeluk zijn verdwenen in een begrotingsgat in de weg, veroorzaakt door Stadsverwarming. Ergens past het wel in een toekomstvisie of planologische inpassing, waarschijnlijk naast een flexwoning en een tijdelijke parkeeroplossing.
Nieuwe fractienamen verschijnen met frisse logo’s en oude idealen in een nieuw jasje. Het is politieke recycling zonder statiegeld. Alles wordt hergebruikt. Woorden als: transparant, verbindend en verantwoordelijk. Alleen de uitwerking blijft consequent vaag. Dat heet bestuurlijke ruimte.
En ondertussen worden de verkiezingsflyers alvast ontworpen. Gladgestreken snoetjes, licht schuin gefotografeerd, armen losjes over elkaar, blik op oneindig. Iedereen oogt fris, verbindend en vooral volstrekt conflictvrij. Geen spoor van afsplitsingen, ruzies of nachtelijke appjes vol principele verontwaardiging. Alsof de afgelopen raadsperiode een wellnessweekend was met consensusyoga. De kiezer krijgt een nieuwe folder, geen oude herinnering.
Klapstoel
Iedereen zegt het beste met de stad voor te hebben. Dat zeggen zelfs mensen die elkaar een week eerder nog met een figuurlijke klapstoel en halfvolle koffiekan achterna zaten. Er wordt gesproken over “bestuurlijke volwassenheid”, wat in Purmerend betekent dat men elkaar nu formeel negeert via moties en memo’s.
De raad vergadert, schorst, heropent en reflecteert op zichzelf. Samenwerken is essentieel, mits niemand hoeft toe te geven dat hij fout zat. En als dat toch dreigt te gebeuren, dan splitst men zich af. Dat is hier geen crisis, maar een moderne methode.
De Purmerender heeft het patroon inmiddels herkend. Eerst het grote verhaal. Dan het meningsverschil. Dan de breuk. Dan de verklaring “met pijn in het hart”. Daarna stilte. Tot de volgende zetelverschuiving. De stad draait intussen gewoon door. Met losliggende stoeptegels, half afgemaakte plannen en een verkeerssituatie die al jaren “binnenkort wordt geëvalueerd”.
Addendum
Misschien is dit de toekomst van lokale politiek. Alles beweegt, niets landt. Stoelen schuiven, namen veranderen, visies worden herschreven. En mocht iemand zich afvragen of dit allemaal ergens toe leidt: geen zorgen. Het staat vast keurig beschreven. Waarschijnlijk in een bijlage of een addendum.
Wie hier een oordeel over wil vellen, mag dat vooral zelf doen. In Purmerend is de conclusie namelijk net zo tijdelijk als de zetels waarop zij wordt uitgesproken.
Hou vol hé…
Houtje