Column – Journalisten onthouden bestuurders zelden om hun beleidsnota’s.
Wat blijft hangen zijn andere dingen. Of iemand terugbelt. Of hij blijft staan na afloop. Of hij aan het eind van een bijeenkomst vraagt: “Kan ik je thuisbrengen?” Mario Hegger was zo’n bestuurder.
Hegger, jarenlang wethouder in Purmerend namens de Stadspartij-Beemster Polder Partij, was geen man van opgeklopte zinnen of bestuurlijke parfum. Hij was bereikbaar. Altijd. Voor journalisten, bewoners, sportclubs, ondernemers, boze burgers en mensen die het gewoon even niet meer wisten. Geen omweg via voorlichters, geen tijdrekken, geen “ik kom er later op terug” om het vervolgens te vergeten.
Mijn baas bij Broca leerde hem al kennen vóór het wethouderschap, in de nachten rond Amsterdam-Noord. Hegger werkte toen nog bij de politie. Wat hij daar zag, hoorde en opsloeg, stond de volgende dag in De Echo, de gratis krant in de bus, tram of de bieb. Het nieuws niet werd gladgestreken maar gewoon opgeschreven zoals het was. Straatervaring, vertaald naar een begrijpelijk verhaal.
Als wethouder kreeg hij niet de dossiers waar je lintjes bij knipt. Werk & Inkomen, toezicht en handhaving, economie, sport, wijken. Het bestuurlijke loopgravenwerk. Armoedebeleid zonder romantiek. Handhaving zonder spierballentaal. Ondernemers helpen zonder te doen alsof de gemeente de economie kan dirigeren. Werk waar je zelden applaus voor krijgt, maar des te vaker kritiek.
Fietspaden
Wie Purmerend een beetje kent, kent Hegger ook van de fietspaden. Hij was er altijd. Iets uit model zoefde hij langs heren wegen, open colbert of een te korte regenjas. Mogelijk hoopte hij op enige figuurcorrectie, maar die bleef al die jaren hardnekkig uit. Sportief stond het wel. En volgens mij is hij degene die de rest van het stadhuis überhaupt aan het fietsen kreeg. Bestuurlijke voorbeeldwerking, maar dan zonder beleidsnota.
Op buurtfeesten en verenigingsavonden was hij er ook. Niet om even snel zijn gezicht te laten zien, maar om te blijven. En ja, als het gezellig werd, dronk hij een draakje mee. Zonder dat het ongemakkelijk werd. Zonder dat hij uit zijn rol viel. Omdat hij zichzelf bleef en zich veilig voelde in die rol. Geen ingestudeerde nabijheid, geen act. Gewoon aanwezig.
Natuurlijk was hij daar ook om zijn partij te promoten. Dat deed hij openlijk, zonder schaamte. Maar nooit opdringerig, nooit met de borst vooruit. Hij luisterde meer dan hij sprak. En juist daardoor werd hij serieus genomen, ook door mensen die politiek lijnrecht tegenover hem stonden.
Confrontatie
Hegger schuwde de confrontatie niet, maar ging er nooit met gestrekt been in. Geen theatrale boosheid, geen verbale kopstoot. Eerst kijken, dan spreken. Eerst begrijpen, dan besluiten. Dat gold bij handhavingsdossiers net zo goed als bij bewonersavonden waar de spanning al voelbaar was voordat hij binnenkwam.
En dan zijn er die dagen waarop bestuur en verantwoordelijkheid nemen opeens loodzwaar wordt. Denk aan de schietpartij bij het treinstation. Chaos, angst, sirenes, camera’s en een overleden jong persoon Daar sta je dan als bestuurder. Niet voorbereid, niet beschermd door papier.
Ook daar was Hegger. Niet groots, niet dramatisch. Wel zichtbaar. Dat is misschien wel het moeilijkste onderdeel van zijn vak. Burgemeester Van Selm was tijdelijk voor zaken in het buitenland en Hegger nam als loco de honneurs waar. En zelf dat deed hij op zijn eigen en nuchtere wijze.
En ja, als het zover komt, krijgen we ook gewoon een Van der Valk-hotel bij het Beusebos. Ondanks alle tegenstand. Ondanks actiegroepen en inspreekavonden. Dat hotel gaat er komen, let maar op. Is dat zo onlogisch? Natuurlijk niet. Mario geloofde daarin. Omdat het goed is voor Purmerend: werkgelegenheid, toerisme, bedrijvigheid en een binnenstad die bezoekers krijgt in plaats van alleen maar langs rijdend verkeer.
Harnas
Opvallend was ook wat hij níét deed. Hij verhuisde niet naar een groter huis. Hij trok geen bestuurlijk harnas aan. Hij bleef wonen in zijn vertrouwde eengezinswoning. Geen dikdoener, geen bestuurder die zichzelf belangrijker vond dan zijn stad. ’s Avonds gewoon in de buurt de hond uitlaten.
Het moet gezegd worden: wie zo sterk inzet op nabijheid en pragmatiek, loopt het risico dat structuur en lange lijnen minder zichtbaar worden. Niet alles laat zich oplossen met bereikbaarheid en ervaring. Soms vraagt bestuur om scherpere keuzes, om botsing, om een harder “nee”. Hegger koos vaker voor het gesprek dan voor de klap op tafel. Dat werkte meestal. Niet altijd. Maar hij deed het zonder pose, zonder dubbele agenda.
En misschien is dat precies waarom hij gemist zal worden. In een tijd waarin bestuurders groter willen lijken dan hun stad, bleef Mario Hegger op maat. Menselijk. Aanspreekbaar. Zichtbaar. En vooral: echt.
Heiligverklaring
Voor de goede orde: dit is geen heiligverklaring. Bestuurders zijn geen standbeelden en Mario Hegger al helemaal niet. Hij maakte fouten, nam soms te veel hooi op zijn vork en koos geregeld voor de lange weg waar een kortere ook had gekund. Maar laten we wel wezen: liever een bestuurder die blijft staan dan één die zich verstopt achter jargon en woordvoerders.
In een tijd waarin politiek steeds vaker draait om framing, timing en digitale spierballen, was Hegger een man van vlees en bloed. Soms letterlijk zwetend op de fiets, soms zichtbaar zoekend naar de juiste woorden, maar zelden onoprecht. Dat is geen roemende kwaliteit meer, dat is tegenwoordig bijna een afwijking.
Wie hem niet mist omdat hij “te weinig visie” had, verwart visie met volume. Hegger geloofde in iets eenvoudigers: dat bestuur werkt als je er bent, als je bereikbaar bent, en als je niet wegkijkt wanneer het ongemakkelijk wordt. Dat is geen hip leiderschapsmodel, maar het functioneert al decennia prima.
Beusebos
En ja, hij geloofde in een Van der Valk bij het Beusebos. Daar kun je tegen zijn, daar mag je boos over worden, daar kun je pamfletten over schrijven. Maar het idee dat bestuurders nooit iets onpopulairs zouden mogen steunen, is een luxe die een groeiende stad zich niet kan permitteren. Ontwikkeling doet pijn. Altijd. De kunst is om erbij te blijven staan wanneer die pijn wordt uitgesproken.
Misschien is dat wel het grootste verschil met veel van zijn opvolgers-in-wording: Hegger liep niet weg van het ongemak. Hij fietste ernaartoe.
Dat maakt hem geen perfecte wethouder. Wel een herkenbare. En als dat het criterium wordt waaraan we lokaal bestuur weer durven te meten, dan is deze stad een stuk beter af.
Afbranden
Politiek is niet sexy. Dat weet elke journalist en wij weten dat ook. Wie wil scoren, tikt sneller een stuk waarin bestuurders worden afgebrand, gefileerd of op de hak genomen. Cynisme verkoopt nu eenmaal beter dan nuance, verontwaardiging beter dan erkenning.
Bij Mario Hegger weigeren wij dat te doen.
Niet omdat hij boven kritiek verheven zou zijn, maar omdat het te makkelijk zou zijn. Deze man heeft een lange staat van dienst. Hij had ook kunnen wegkijken, kunnen zwijgen, kunnen leunen op procedures en agenda’s. Dat deed hij niet. Hij was er. Steeds weer.
Ons geld
En ja, hij werd daarvoor betaald. Met ons geld. Maar laten we eerlijk zijn: wie werkt er voor niets? Niemand toch. De vraag is niet óf iemand wordt betaald, maar wat hij doet met die verantwoordelijkheid.
Wij vinden dat Mario Hegger die verantwoordelijkheid serieus heeft genomen. Zonder opsmuk. Zonder borstklopperij. Zonder zichzelf groter te maken dan zijn functie.
Dat levert misschien geen spectaculaire kop op. Maar wel een eerlijk verhaal.
En daar kiezen wij voor.
Herkenbare pet
Onlangs werd bekend dat Hegger zijn politie-ke-pet-ten beide aan de wilgen hangt. Handdoek in de ring. Het is genoeg geweest. Mij niet belle. Als ze me missen, ben ik ff vissen. Zoek het maar uit…
Aan de komende verkiezingen in maart 2026 doet hij niet meer mee. Voor ons of eigenlijk voor mij, Houtje tijd om een bedankje te schrijven.
Mario Hegger
Bedank
We zullen met veel plezier aan je terugdenken.
Hou vol hé…
Houtje.