Purmerend – Bestuurders worden zelden herinnerd om hun beleidsnota’s. Wat blijft hangen is iets anders: of iemand terugbelt, blijft staan na afloop, of simpelweg vraagt: “Kan ik je thuisbrengen?”
Mario Hegger was zo’n bestuurder.
Hij deed niet aan bestuurlijke parfum of opgeklopte zinnen. Hij was bereikbaar. Altijd. Voor journalisten, bewoners, ondernemers en mensen die het even niet meer wisten. Geen omwegen, geen voorlichters, geen uitstelgedrag. Gewoon opnemen en reageren.
Nog vóór zijn wethouderschap werkte Hegger bij de politie. Wat hij ’s nachts zag, stond de volgende dag in De Echo. Rauw, direct en zonder opsmuk. Straatervaring vertaald naar begrijpelijk nieuws.
Diezelfde stijl nam hij mee naar het stadhuis. Geen politiek toneel, maar praktijk. Geen afstand, maar contact.
Geen applaus
Als wethouder kreeg hij geen lintjesdossiers, maar het echte werk:
- Werk & Inkomen
- Handhaving en toezicht
- Economie en sport
- Wijken en armoedebeleid
Geen glamour, wel verantwoordelijkheid. Besluiten zonder applaus, maar mét kritiek. Hegger deed het zonder spierballentaal en zonder te doen alsof de gemeente alles kan sturen.
In Purmerend was hij een herkenbaar beeld: licht uit model, op de fiets, colbert open of een te korte regenjas.
Hij was er niet alleen bij vergaderingen, maar ook op:
- buurtfeesten
- verenigingsavonden
- bewonersbijeenkomsten
Niet om even te verschijnen, maar om te blijven. Hij luisterde meer dan hij sprak en werd juist daardoor serieus genomen, ook door tegenstanders.
Bestuurder in crisistijd
Bij zware momenten, zoals de schietpartij bij het treinstation, stond hij er. Zonder drama, zonder grote woorden, maar wél zichtbaar.
Als loco-burgemeester nam hij verantwoordelijkheid toen dat nodig was. Niet voorbereid, niet beschermd door papier, maar aanwezig.
En dat is misschien wel het moeilijkste deel van bestuur. Hegger schuwde lastige besluiten niet. Zoals het plan voor een Van der Valk-hotel bij het Beusebos.
Tegenstand was er volop. Toch bleef hij bij zijn standpunt: ontwikkeling betekent werkgelegenheid, toerisme en groei.
Niet iedereen was het daarmee eens. Maar bestuur zonder keuzes bestaat niet.
Wat opviel, was wat hij níet deed:
- geen groter huis
- geen bestuurlijk harnas
- geen afstand tot de stad
Gewoon in de wijk wonen. ’s Avonds de hond uitlaten. Een bestuurder die zichzelf niet groter maakte dan zijn functie.
Niet perfect, wel echt
Dit is geen heiligverklaring. Hegger maakte fouten. Soms koos hij voor de lange weg waar een kortere mogelijk was.
Maar hij bleef staan. Zonder pose, zonder dubbele agenda. In een tijd van framing en politieke marketing was hij iets zeldzaams. Een bestuurder van vlees en bloed.
Hij zal gemist worden
Wie hem verwijt dat hij “te weinig visie” had, verwart visie met volume.
Hegger geloofde in iets eenvoudigers:
- aanwezig zijn
- bereikbaar zijn
- niet wegkijken
Geen modieus leiderschapsmodel. Wel eentje dat werkt. Inmiddels ruim bekend. Bij de verkiezingen van maart 2026 doet hij niet meer mee. Na jaren in dienst van de stad stopt hij ermee. En dus is dit op zijn plaats:
Bedankt, Mario Hegger.
Voor het blijven staan. Voor het blijven luisteren. Vooral voor het gewoon doen.
Hou vol hé…
Houtje.
Reageren? Houtje@BrocaMedia.nl