Column – Wachten op een pakje is er niet meer bij. Voor 23:59 uur besteld de volgende dag in huis.
De vierde dag op rij dat wij, opgewonden en gespannen vroeg wakker worden. Vandaag moet het zover zijn. Elke ochtend naar de brievenbus. Luisteren naar het geluid van voetstappen of het gerinkel van een fietsbel. Vaak teleurgesteld, de postbode komt, maar ons pakket blijft uit.
Dan eindelijk een feloranje busje op de hoek van de straat. De postbode stapt uit en verdwijnt in de bagageruimte. Minuten leken uren. Eindelijk komt hij tevoorschijn met een pakketje in zijn hand. We sprinten naar de deur en doen open nog voor de bel kon gaat. “Eindelijk! Nauwelijks in staat onze opwinding te verbergen.
Met trillende handen scheuren wij het pakket open. Laag voor laag en dan alle tape. Dan is het karton aan de beurt. En daar ligt onze aankoop. Een langverwachte gadget, maandenlang naar uitgekeken. Maar in dat moment van triomf, komt er een vreemde gewaarwording over ons.
Geen euforie
Geen euforie, geen overweldigend geluk. In plaats daarvan realiseren wij ons iets vreemds. Het begeren, het uitkijken, het wachten, dát was het echte plezier. Het moment van hoop, van verlangen, had het dagelijkse leven gevuld met verwachting.
Binnenkort bestellen we weer iets nieuws, niet zozeer om het te bezitten, maar om opnieuw te kunnen verlangen. Coolblue en BOL.com. “Voor 23:59 besteld, morgen in huis.” Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn.
Wanneer u op een regenachtige woensdagavond oude stofzuiger wil vervangen. Dan kan dat vanaf de bank. Scrollend door de mooiste en overzichtelijkste website, vinden we precies wat we nodig hebben. Een blauwe steelstofzuiger, perfect. Besteld rond 23:45 uur, dus net op tijd.
Een beetje blauw
De volgende ochtend om 8:30 gaat de deurbel en daar staat een vriendelijke bezorger, compleet met een brede glimlach. “Een beetje blauw maakt je dag beter,” grapte de man terwijl hij het pakket overhandigt. Geen nerveus uitkijken naar de postbode, geen onzekerheid of hij op tijd zou komen. De doos uitpakken alsof wij valsgespeeld hebben in het ritueel van online shoppen.
Velen van ons hebben een nieuwe hobby, snuffelen op AliExpress of andere Chinese online winkels. Een wereld vol deals, gadgets en schatten voor een paar euro. De levertijd tussen de 15 en 60 dagen. Maar dat maakt het juist weer spannend.
Elke ochtend uitkijken alsof ze de bezorger uit China persoonlijk aan de deur komt. Elke dag dat iets niet arriveert, bouwt de verwachting zich verder op. Dagen worden weken. Weken worden soms meer dan een maand. Het begint weer op een spel te lijken.
Pure ongeduld
Op dag 47, gebeurt het. Het wachten heeft ons iets gegeven dat met geen geld te koop is, pure ongeduldige vreugde. Verlangend terug naar de tijd dat de postbode een bekende was in de straat.
Tegenwoordig brengt hij alleen nog maar brieven van de belasting of andere nare facturen. Het plezier dat hij ons voorheen bracht heeft plaatsgemaakt voor brievenbusangst.
Meneer Ali en collega’s hebben dat goed begrepen. Hij laat ons wachten en soms krijgen we zelf voor één betaling twee producten. Niet elke vooruitgang is een verbetering. Terwijl er momenten zijn dat het zelf bij Coolblue erg lang duurt.
Gebruikte luiers
Je zal maar zitten met een laag stof in de woonkamer of met een berg gebruikte luiers. Samenvattend zijn er veel voordelen. Niet naar een winkel in de stad , maar comfortabel van achter de Pc bestellen. Geen parkeerplek zoeken. En de gekochte wasmachine wordt voor een paar tientjes meer werkend achtergelaten.
“Ons leven wordt steeds sneller, maar ergens verlangen we terug naar die gezellige postbode. Naar het wachten, de hoop en de onverwachte vreugde. Misschien is het niet zozeer de vooruitgang die ons leven beter maakt, maar juist het ritme van verlangen dat ons echt plezier brengt. Geef ons dus maar die oranje busjes én af en toe wat traagheid. Want niet elke vooruitgang is een verbetering.”
Geef mij die gezellige postbode maar.