Door Jan Kok:
– In drie dagen tijd zoveel verkeersdoden. Motorrijders. Jonge kinderen. Zwaargewonden. Families die van het ene op het andere moment compleet worden verscheurd.
De exacte oorzaak van een ongeval wordt pas duidelijk na grondig onderzoek. Verkeersongevallenanalyse, sporenonderzoek, verklaringen van getuigen en betrokkenen. Maar de eerste signalen geven vaak al een richting aan. En één ding lijkt steeds duidelijker: er gaat iets mis in het verkeer van vandaag.
Want achter ieder nieuwsbericht schuilt een gezin.
Een moeder die haar kind nooit meer thuis ziet komen.
Een broer die ineens uit het leven wordt weggerukt.
Een telefoon die voor altijd stil blijft.
En misschien wel het meest vernietigende moment van allemaal: de deurbel.
Twee agenten aan de deur:
“Bent u de ouder van…”
“Zijn je ouders thuis…”
Zinnen die levens voorgoed veranderen.
Veel ernstige ongevallen gebeuren op kruispunten, bij afslaande bewegingen en op rotondes. Plaatsen waar seconden beslissend zijn. Waar kijken niet altijd hetzelfde is als écht zien. Waar één moment van onoplettendheid fataal kan worden.
Wat wél met zekerheid gezegd kan worden: de afleiding neemt toe.
Telefoons. Haast. Vermoeidheid. Overprikkeling. Mensen zitten fysiek achter het stuur, maar zijn met hun gedachten soms ergens totaal anders. De aandacht voor de verkeerstaak lijkt af te nemen.
En verkeer vergeeft dat niet altijd.
Misschien moeten we stoppen met doen alsof verkeersdoden “erbij horen”. Alsof het normaal is dat mensen onderweg naar school, werk of huis niet meer terugkomen.
Sterven door een verkeersongeval zou een absolute no-go moeten zijn.
De vraag is alleen:
Hoe keren we het tij?