Purmerend – In een tijd van dwingende beslissingen is de helderheid ver te zoeken.
U kent ze wel: van die beleidsstukken die ruiken naar printertoner en zelfvertrouwen. Pagina’s vol “ambitie”, “integrale aanpak” en “samen met partners”. En ondertussen staat u thuis bij de thermostaat te onderhandelen alsof het vredesbesprekingen zijn. Dát is Purmerend. Niet een PowerPoint presentatie, maar de keukentafel.
De stad is moe. Niet omdat we geen plannen hebben, plannen zat. Purmerend heeft meer plannen dan parkeerplaatsen. De stad is moe omdat er te vaak wordt gepraat alsof u een bijlage bent. Alsof u pas in beeld komt als het al besloten is. U mag dan nog “meepraten”. Dat heet tegenwoordig ‘participatie.’ Dat klinkt warm, maar voelt soms als een fooi.
Filosofie
Neem stadsverwarming. Dat is hier geen filosofie, dat is een vaste last. En vaste lasten zijn heilig, want die eten uw vrijheid op. U hoeft geen klimaatscepticus te zijn om te vragen: Waarom betaal ik dit? Waarom stijgt dit? En wie houdt hier eigenlijk de hand aan de kraan? Maar zodra u lastige vragen stelt, krijgt u een folder met een glimlach erop. Alsof u een kind bent dat bang is voor de tandarts.
En dan migratie en opvang. Daar wordt het helemaal gezellig. Eén verkeerd woord en u bent óf harteloos óf wereldvreemd en nog erger, een racist. Terwijl de meeste mensen gewoon willen weten: hoeveel, waar, hoe lang, wie houdt toezicht, wat betekent het voor woningen, scholen, zorg? Dat zijn geen ‘onderbuik vragen’. Dat zijn ‘bovenbuik vragen.’ Gewoon nadenken. Maar nee, in het politieke theater is nadenken vaak verdacht. Daar is het liever zwart of wit, zodat iedereen zijn eigen kampvuur brandend houdt.
Chaos
Het probleem is niet dat Purmerenders niet willen helpen. Het probleem is dat Purmerenders niet willen opdraaien voor chaos. Want chaos kost altijd geld. En wie betaalt dat? Juist. U. Met uw OZB, uw heffingen, uw boodschappen, uw energierekening. Alles wordt duurder en meer, behalve de uitleg. En als u daar wat van zegt, krijgt u een zin terug waar u niks mee kunt: “We begrijpen uw zorgen.” Nou, gefeliciteerd. En dan.
Wat we nodig hebben is niet nóg een plan, maar een bestuur dat durft te praten als een mens. Dus niet: “We nemen u mee.” Maar: “Dit kost het. Dit zijn de risico’s. Dit is wat we doen als het misgaat. Dit doen we níet.” En dan ook echt doen wat u zegt. Niet na drie commissies, twee werkgroepen en een klankbordgroep met mensen die al ja knikken voordat ze zitten.
En mobiliteit? Ook zo’n ding. Dan gaat het weer over “autoluw” en “fietsstad”, alsof iedereen 28 is en zonder knieënproblemen door de regen kan sjezen. Purmerend is óók de oudere die naar het ziekenhuis moet. De avondwerker die thuiskomt als de bus niet meer rijdt. De moeder met twee kinderen en vier tassen. Maak de stoepen goed. Maak het OV betrouwbaar. Zorg voor veilige fietsroutes. En laat de auto niet de duivel zijn, maar een middel dat u slim organiseert. Geen oorlog. Gewoon logisch.
Kloof
De kloof tussen politiek en burgers. Die is niet gemaakt van boze tweets. Die is gemaakt van kleine teleurstellingen. Van brieven die niemand begrijpt. Van loketten waar u van kastje naar muur gaat. Van besluiten die al af zijn voordat u “goedenavond” kunt zeggen. Boosheid is energie. Apathie is het einde.
Dus, heel simpel: Purmerend is geen dossier. Purmerend is de keukentafel. Daar wordt geteld, gevloekt, gelachen, gehuild, en besloten of u nog gelooft dat die mensen in dat mooie gebouw iets met u te maken hebben.
Menselijk
Maak politiek weer menselijk. Niet met slogans. Met eerlijkheid, cijfers, en een bestuurder die ook op dinsdagavond in de regen durft te zeggen: “U heeft gelijk. En dit is wat ik eraan ga doen.”
Hou vol hé…
Houtje