INGEZONDEN – Sommige zinnen blijven een leven lang hangen. Voor mij is dat er één van mijn vader.
“Jongen, alles komt goed.”
Ik hoor die woorden nog regelmatig in mijn hoofd. Soms geloof ik ze direct. Soms ook niet. Want eerlijk is eerlijk: niet alles in het leven loopt zoals je hoopt. Niet iedere droom komt uit en niet ieder verdriet verdwijnt zomaar.
Toch was daar ineens een moment waarop die oude woorden van mijn vader weer binnenkwamen.
Mijn neef zat bij ons op de bank. Het was een emotionele avond. We praatten over van alles en nog wat. Plotseling keek hij me aan en stelde een vraag die ik totaal niet zag aankomen.
“Ap, ik ga een geregistreerd partnerschap aan met Madeleine. Zou jij mijn getuige willen zijn?”
Even was ik stil.
Ik stond op, slikte een paar keer en voelde mijn stem breken.
“Wauw, pikkie. Het zou mij een enorme eer zijn om jouw getuige te mogen zijn.”
Daarna vielen we elkaar geëmotioneerd in de armen.
Later keek ik naar de foto’s van mijn ouders, die naast de Buddha-urn staan. In gedachten zag ik mijn vader glimlachen. Alsof hij wilde zeggen:
“Ik zei het je toch. Alles komt goed.”
En toen kwam 12 juni 2026.
Na een late avonddienst probeerde ik nog even wat extra slaap mee te pakken. Maar al snel drong het tot me door.
Vandaag was de dag.
Ik stapte uit bed, liep naar de kast en haalde de kledingzak van Oger tevoorschijn. Daar hing nog altijd mijn trouwpak.
Tot mijn eigen verbazing paste alles nog.
Gehuld in mijn tijdloze pak en mijn vertrouwde stripverhaalschoenen vertrokken we richting het oude stadhuis van Edam, tegenwoordig een prachtige trouwlocatie.
Eenmaal binnen werd ik naar de plek voor de getuigen begeleid.
Daar zag ik mijn neef. Keurig in pak. Naast hem Madeleine, een lieve jonge vrouw voor wie ik inmiddels een zwak heb ontwikkeld.
Onder begeleiding van het nummer “Never Nooit Meer” van Replay liepen zij de trouwzaal binnen.
Op dat moment voelde ik de spanning toch even binnenkomen. Mijn handen werden vochtig en ik dacht nog:
“Als die handtekening straks maar lukt.”
De ceremonie verliep ontspannen en warm. Toen het verlossende moment kwam, antwoordden beiden vol overtuiging met een duidelijke “ja”.
Niet veel later schoof de bode de akte naar voren.
Met vaste hand zette ik mijn handtekening.
Een klein gebaar misschien, maar voor mij voelde het als een bijzonder moment. Met trots, dankbaarheid en liefde mocht ik getuige zijn van een nieuwe stap in het leven van mijn neef.
Na afloop volgde een gezellige avond met familie, vrienden, mooie gesprekken, een hapje en een drankje.
Toen ik later thuis kwam, keek ik opnieuw naar de foto van mijn ouders.
Ik glimlachte.
En zachtjes zei ik:
“Ja pa… alles komt goed.”