PURMEREND – Soms rijdt u er tientallen keren langs zonder het echt te zien. Een bos bloemen. Een foto. Een paar kaarsjes. Een kaartje dat langzaam verbleekt door regen, wind en zon. Pas wanneer u even stilstaat, ontdekt u het verhaal achter zo’n plek. Aan de Churchilllaan in Purmerend staat zo’n monumentje.
Handgeschreven
Een van onze verslaggevers kwam er onlangs voorbij en besloot verder te kijken. Tussen de bloemen lagen handgeschreven kaartjes. Geen grote woorden, geen lange verhalen. Gewoon berichten van mensen die iemand missen.
“Lieve Heidi, wat mis ik je.”
“Voor altijd mijn allerliefste vriendin.”
“Er zit een gat in onze familie.”
Woorden die recht uit het hart lijken te komen.
Een klein onderzoekje bracht ons terug naar 19 juni 2025. Op die dag raakte een 61-jarige vrouw uit Purmerend zwaargewond bij een verkeersongeval. Met haar fiets kwam zij in botsing met een auto en werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Ondanks alle inspanningen mocht hulp niet meer baten. Later die dag overleed zij aan haar verwondingen. Haar naam was Heidi.
Jaar later
Voor veel mensen is zo’n bericht na verloop van tijd een herinnering in een archief. Een kort politiebericht. Een krantenartikel. Een gebeurtenis die langzaam verdwijnt tussen het dagelijkse nieuws. Voor familie, vrienden en bekenden werkt dat anders. Voor hen stopt de tijd niet na een week. Ook niet na een maand. Zelfs een jaar later blijkt het gemis nog voelbaar aanwezig.
Dat is precies wat dit monumentje laat zien. De bloemen worden vervangen. Nieuwe kaartjes verschijnen tussen oudere berichten. Mensen nemen nog steeds de moeite om even langs te gaan. Om een paar woorden achter te laten. Om te laten weten dat Zij niet vergeten is.
Verhaal
Misschien is dat wel de kracht van een bermmonument. Het vertelt een verhaal dat verder gaat dan het ongeval zelf. Het laat zien dat achter ieder verkeersslachtoffer een mens schuilgaat. Een moeder. Een vriendin. Een zus. Een buurvrouw. Iemand die onderdeel was van het leven van anderen.
Wie de teksten leest, ziet geen slachtoffer, maar een geliefd persoon. Een vrouw die nog steeds wordt gemist. Terwijl auto’s voorbijrijden en fietsers hun weg vervolgen, vormt het monumentje een stille herinnering aan hoe kwetsbaar het leven soms kan zijn. De plek waar ooit een tragedie plaatsvond, is tegelijkertijd een plaats geworden waar liefde en herinneringen samenkomen.
Monumentje
Misschien is dat ook de reden waarom zulke monumentjes blijven bestaan. Niet omdat mensen verdriet willen vasthouden, maar omdat liefde zich niet laat opruimen. Wie een dierbare verliest, zoekt vaak naar een plek om even stil te staan. Om herinneringen op te halen. Om gedachten te delen die nergens anders meer terecht kunnen. Aan de Churchilllaan gebeurt dat nog steeds.
Een jaar na het overlijden van Heidi spreken de bloemen, de kaartjes en de korte boodschappen nog altijd voor zich. Ze vertellen over vriendschap. Over familie. Over gemis. Maar bovenal vertellen ze dat sommige mensen, ook wanneer zij er niet meer zijn, een blijvende plaats houden in het hart van degenen die achterblijven.
Boodschap
En misschien is dat wel de mooiste boodschap die dit kleine monumentje langs de weg ons meegeeft. Dat een mens pas echt verdwijnt wanneer niemand meer aan ze denkt. Aan de Churchilllaan lijkt dat voorlopig nog lang niet het geval.
Wij wensen: familie, vrienden en betrokkenen heel veel sterkte met dit verlies.