Purmerend – Sommige politici maken indruk door volume. Anderen door aanwezigheid.
Marcel Tang behoort onmiskenbaar tot die laatste categorie. Vriendelijk, scherpzinnig en altijd voorbereid. Iemand die niet kwam om te scoren, maar om zijn werk goed te doen. Met zijn vertrek uit de Purmerendse politiek verliest de stad een raadslid dat zich onderscheidde door inhoud, betrouwbaarheid en een diepgeworteld gevoel voor rechtvaardigheid.
Tang, een 57-jarige Amsterdammer, gevormd door ervaring en gedreven door waarden. Al op jonge leeftijd had hij belangstelling voor de rechten van achtergestelde personen. Niet als pose, maar als vanzelfsprekendheid. Hij werkte als coach en thuisboekhouder, stond mensen bij die het overzicht kwijt waren geraakt, en begreep hoe kwetsbaar je kunt zijn wanneer systemen ingewikkeld worden. Die maatschappelijke betrokkenheid bracht hem al vroeg bij de ondernemingsraad en de vakbond. Altijd daar waar mensen gehoord moesten worden.
Nieuwgierigheid
Zijn entree in de politiek kwam niet voort uit ambitie, maar uit nieuwsgierigheid. Na het zien van een advertentie van de PVV meldde hij zich aan. Er volgde een sollicitatieprocedure, waarna hij werd aangenomen en al snel benoemd tot commissielid in Purmerend. Het politieke handwerk lag hem. Veiligheid, bouwen.
Als enig raadslid maakte hij zich bezorgd om de gezondheid en veiligheid in het Purmerbos. Hier werd gebruik gemaakt van staalslakken als versteviging van de paden. Daarnaast plaatste hij vraagtekens bij de financiële situatie van het Twiske. Tang niet ideologisch. Zaken welke praktisch benaderd moesten worden, spraken hem direct aan.
Luisteren
Wat hem typeerde, was de manier van werken. Marcel ging de stad in. Hij sprak met bewoners, luisterde, haalde ervaringen op en bracht die terug naar de raad. Niet gefilterd, niet aangedikt, maar zoals ze waren. Die aanpak leidde onder meer tot aandacht voor de handelwijze van Stadsverwarming Purmerend. Dankzij zijn vasthoudendheid kwam het dossier stevig op de politieke agenda en werd via de verantwoordelijke wethouder eindelijk meer en betere informatie met de raad gedeeld. Geen spektakel, wel resultaat.
Vier jaar lang gold hij als klankbord en vertrouweling van Nicole Moinat, die later naar Den Haag vertrok. ( Red. Tijdens het schrijven van dit artikel werd bekend dat Moinat de Haagse PVV had verlaten.) Na haar vertrek werd hij fractievoorzitter van de PVV in Purmerend. In die rol bleef hij zichzelf: helder in zijn woorden, zorgvuldig in zijn dossiers en consequent in zijn houding. “Doe wat je zegt en wees eerlijk”, is een credo dat hij niet alleen uitsprak, maar leefde. Daarmee onderscheidde hij zich zichtbaar van collega’s die soms sneller beweerden dan onderbouwden.
Principieel
Een van de momenten waarop zijn rechtlijnigheid duidelijk werd, was toen hij Harry Rotgans ter verantwoording riep over het wissen van appjes. Tang had liever openheid gezien. “Dat had ik wel stoer gevonden,” zei hij daar later over. “Dan had hij van mij een tweede kans gekregen. Maar wegkruipen en ons onwetend achterlaten, dat gaat te ver.” Uiteindelijk trad Rotgans terug zonder zich te verantwoorden. Een afloop die Tang liever anders had gezien, maar die zijn principiële houding onderstreepte.
Nu neemt Marcel Tang afscheid van de Purmerendse politiek. Niet verbitterd, niet luidruchtig, maar met opgeheven hoofd. Er wacht hem een periode van vrijheid: motorrijden, vakanties met zijn steun en toeverlaat, de voortuin opknappen en vissen. Dingen die misschien klein lijken, maar voor hem groots zijn.
Zeldzaam
De toekomstige bestuurders van Purmerend wenst hij wijsheid en succes. Aan de stad laat hij iets achter wat zeldzaam is: het voorbeeld van een politicus die zijn woord hield. En dat is, uiteindelijk, misschien wel het grootste compliment dat je iemand kunt meegeven.