Leon zat niets vermoedend bij zijn favoriete stamkroegje op de Koemarkt. Met een vers biertje op tafel keuvelde hij gezellig met wat vrienden over van alles en nog wat. Het was een mooie zonnige dag, iedereen was vrij en vrolijk, het leven lachte hen toe.<\/p>\n
Na enige tijd kwam Gerrit de postduif aangewandeld, vloog een klein stukje omhoog om op de rugleuning van \u00e9\u00e9n van de stoelen parmantig plaats te nemen. Vanuit zijn hogere positie keek Gerrit in het rond en kreeg Leon in het snotje.<\/p>\n
Leon lachte vriendelijk en stak zijn bomen van armen uitnodigend richting Gerrit uit. Deze wachten geen seconde hij maakte tot ieders verbazing de overstap. Juist op dat moment zat er op hetzelfde terras een fotograaf van Broca Media die de twee dikke maatjes gelijk op de gevoelige plaat vastlegde.<\/p>\n
Postduiven zijn tegenwoordig overal aanwezig: bij de bakker en voor de deur van elke snackbar. De \u00e9\u00e9n noemt het een plaag en de ander vindt het gezellig en voert ze af en toe. Met name dat laatste zorgt ervoor dat duiven blijven waar ze gevoerd worden.<\/p>\n
In de jaren zestig was duiven houden een nationale volkssport in met name Amsterdam. De houders van duiven werden duivenmelkers genoemd. Wekelijks werden koppeltjes duiven in vrachtwagens vervoert naar grote en minder grote afstanden. Daar werden ze losgelaten om snel naar huis te vliegen.<\/p>\n
Thuis wachtte de duivenmelker ongeduldig op zijn vogeltjes. En wie de afstand het snelst had weten te overbruggen, die had gewonnen. Tegenwoordig zien we nog wel duivenhokken in de tuinen of op het terrein van de duivenclub, maar niet meer in die aantallen als destijds.<\/p>\n
Op de Dam in Amsterdam waren duiven een toeristische attractie. Hele groepen vakantiegangers kochten in het verleden kleine zakjes voer om vervolgens onder gescheten te worden. De duiven namen bezit van de niets vermoedende toerist.<\/p>\n
Of duiven een plaag zijn, dat laten we in het midden. Leon en Gerrit waren gister, genietend van de zon even dikke maatjes.<\/p>\n