Geen haast, geen rommel, geen opdringerige geur van lijm die zich in je kleren vastzet. Alleen een zachte zweem van nieuw leer, alsof iedere schoen nog een toekomst voor zich heeft. Alles staat er ruim en overzichtelijk. Schoensmeer bij de sprays, riemen kleur bij kleur.<\/p>\n
Hier woont orde. En waar orde woont, woont Andr\u00e9.<\/p>\n
Hij is een man van eer. Niet luid, niet opvallend, maar zichtbaar in elk stiksel dat recht loopt. Terwijl we praten, komen klanten binnen. Sommigen groeten hem met een knikje dat ouder is dan hun jas. Hij kent hun voeten beter dan hun namen. Hij luistert, buigt zich over een paar schoenen en zegt: \u201chet komt goed.\u201d<\/p>\n
Achter zijn ruime, maar verhullende glimlach schuilt een denker. Hij praat niet graag over succes, maar wel over zijn werk. Over het eerste stiksel en leer dat moet ademen. Schoenen die je moet onderhouden, zoals je een relatie onderhoudt. Regelmatig aandacht geven, anders drogen ze uit en gaat er iets stuk.<\/p>\n
Veertig jaar geleden begon het met een briefje op een raam in het Willem Eggerts Centrum.<\/p>\n
\u201cNette jongeman gezocht.\u201d<\/p>\n
Hij pakte het briefje en stopte het in zijn zak. \u201cConcurrentie moet je voor zijn.\u201d Thuis keek hij in de spiegel en zei tegen zichzelf, \u201cdat kan ik wel zijn.\u201d<\/p>\n
Dat het briefje ontbrak, werd hem niet in dank afgenomen. Maar hij werd wel aangenomen. Stikwerk. Hij zag dat het sneller kon, minder lijm. Later zelfs helemaal zonder. Waar anderen wachtten, werkte hij door. Waar anderen klaar waren, begon hij te kijken. Zo leerde hij het vak, niet uit boeken, maar uit stilte en herhaling.<\/p>\n
Toen de kans kwam om mee te gaan naar Schiphol met de echte Paul, zei hij nee.<\/p>\n
\u201cIk blijf hier.\u201d Hij wilde geen grotere wereld. Hij wilde zijn eigen wereld.<\/p>\n
Na een aantal jaren werd de zaak overgenomen en van hem. Honderd uur werken in zes dagen was geen uitzondering. Niet uit moeten, maar uit willen. Zijn handen: ruwe vingers en links en rechts een likje lijm, maar altijd super gevoelig en aan het werk.<\/p>\n
Er kwamen moeilijke jaren. Verbouwingen in het WEC, stilte in de winkelstraten en het centrum, de coronapandemie. Maar hij bleef, zoals hij altijd was geweest. Aanwezig, niet groots, niet dramatisch. Gewoon iedere ochtend op hetzelfde moment de sleutel omdraaien.<\/p>\n
28 maart sluit Andr\u00e9 voor het laatst de deur. Hij kijkt nog \u00e9\u00e9n keer naar de ruimte waar hij de laatste jaren heeft gewerkt en genoten. Niet dat de koek op is, maar het is tijd om het roer om te gooien.<\/p>\n
Nu begint hun echte werk samen met zijn Sandy. Op vakantie wanneer het kan. Koffiedrinken als die nog heet is. Wandelen zonder terug te moeten voor een reparatie.<\/p>\n
Zijn verhaal is geen sprookje van rijkdom. Het is een verhaal van volhouden. Van zuinig zijn op dingen en uiteindelijk op elkaar.<\/p>\n
Dag Andr\u00e9 en lieve Sandy. Het gaat jullie heel goed…<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"